1992 January	| education
1987-1988 hoge school voor de kunsten Arnhem 1988-1992 gerrit rietveld academie amsterdam
1992 February	| -
1992 March	| -
-
1992 April	| -
-
1992 May	| -
-
1994 June	| groupexhibitions
mode en sieraad fashion and jewellery, presentation during the kunstrai 1994. dress design by peter jeroense. organisation (former) vormgevingsinstituut chalkchain and dress collection historisch museum het schielandhuis rotterdam
1994 August	| groupexhibitions
gemeentelijke aankopen - stedelijk museum amsterdam
1995 February	| first soloexhibition
everything should fit - galerie ra - amsterdam
1995 May	| groupexhibitions
introduce - het domein - sittard
1996 March	| design proposel
congrespenning stichting internationale penningkunst leiden not realised portrait of a perfect stranger
1996 May	| groupexhibitions
scanning - apllied art - stedelijk museum amsterdam
1996 June	| solotentoonstelling
solotentoonstelling een jaar na het winnen van de amstelveense kunstaanmoedingsprijs 1995 soloexhibition one year after winning of the amstelveense price of encouragement 1995
1997 March	| docentschap/teaching
masterclass -fachhochshule Dusseldorf - Germany
1997 May	| design proposel
het bentwoud(a new forrest in the green hart of the netherlands) - kunstgebouw rijswijk
1997 June	| projects by the diniebesems management
'nooit meer naakt' 'never naked again' silver chain hanged allong all the walls of the house. symbols are made at the corners, windows and doors removing the chain it can be reconstructed somewhere else as a 1:1 floorplan or of course worn as a necklace the necklace was shown on the walls on a drawingroom exhibition of 1 hour . because of the resemblance of a snail the exhibition was called 'nooit meer naakt'-'never naked again'
1997 July	| groupexhibitions
het drinkglas - fort asperen - leerdam
1997 August	| docentschap/teaching
workshop accessoires - kaAp arnhem
1997 November	| assigment
ruimtelijk manuscript 0090/02 stichting vedute when lifting up the necklace the size 44x32x7 wich is given by stichting vedute becomes visible http://www.vedute.nl silver chain
1998 February	| docentschap/teaching
masterclass - royal college of art - London
1998 March	| design proposel
design proposal and making of a prototype for the mayorschain for the glass city leerdam left proposal contains the text: 'als glazen rots verdraagzaam sterk' - 'as a rock of glass tolerant strong' right proposal contains the text: ' je maintiendrai' - 'I will maintain' not realised catalogue : isbn 90-9014800-0
1998 April	| soloexhibition
connie en gerda - galerie ademloos - den haag
1998 April	| design proposel
medals for the gaygames in co-operation with thomas widdershoven
1998 August	| groupexhibitions
jewellery moves - national museum of scotland
1999 February	| assignment
product for 'do-create' in co-operation with droog design see also book 'one hundred an one things to do' by kesselskramer bis publishers isbn:9789063691448
1999 May	| aoaersdtbeeri
transformation of a strawberry into an oyster. the hard part and the pearl of the oyster are used as basicmaterial for this ring award the price of encouragement of the emmy van leersum 1999 bekroond met de emmy van leersum aanmoedingingsprijs 1999 collection sm's - 's-hertogenbosch and private collections
1999 June	| me wearing aoaersdtbeeriring on the cover of nrc M magazine
1999 July	| study design proposal
het transformeren van een transformatorhuisje in een kunstwerk - opdrachtgever: amsterdams fonds voor de kunst not realised
1999 November	| docentschap/teaching
teaching for one year - department 3d design - HKU utrecht
2000 March	| groupexhibition
jewels of mind and mentality - international traveling exhibition - started in beurs van berlage amsterdam - organisation het kruithuis museum of contemporary art s'-hertogenbosch catalogue isbn: 90-6450-399-0
2000 April	| soloexhibitions
hang een steen om je nek - galerie louise smit - amsterdam
2000 May	| groupexhibitions
international furniture fair - 'do create' - milaan do-connect
2000 May	| een reizende tentoonstelling
a travelling exhibition
2000 May	| design proposal
het transformeren van een transformatorhuisje in een kunstwerk in stadsdeel de baarsjes - opdrachtgever: amsterdams fonds voor de kunst not realised copy paste
2001 April	| groupexhibitions
ambtsketens - stedelijk museum amsterdam catalogue : isbn 90-9014800-0
2001 June	| design proposal
design of the award for the amsterdamse fonds prijzen
2001 August	| participant workshop
'ontwerp op de mm2' rijksacademie amsterdam catalogus isbn: 90-6369-011-8
2001 August	| groupexhibition
'diadeem voor maxima' - museum het kruithuis s'-hertogenbosch catalogue isbn:90 6538 272 0
2002 April	| groupexhibitions
commitment - las palmas - rotterdam catalogue isbn:90-76936-06-4
2002 April	| groupexhibitions
sense of wonder / chi ha paura...? - international furniture fair - milaan http://www.chihapaura.com catalogue isbn: 90 6538 252 6 silver mat
2002 April	| soloexhibitions / projects by the diniebesems management
epifyt exhibition in the oldest church of amsterdam 13 glas showcases in a regular patern show 13 silver 'objects' some of them are jewellery some are not yet jewellery
2002 June	| groupexhibitions
zetel - kunstrai - amsterdam http://www.zetel.nl
2002 June	| working period ekwc
http://www.ekwc.nl
2002 August	| groupexhibitions
display - stedelijk museum/ museum of contemporary art amsterdam catalogue isbn: 90 5006 158 3
2002 August	| groupexhibitions
dutch jewellery - lasley graze gallery - london
2002 August	| groupexhibitions
'grenzen' - lumc(hospital) - leiden
2002 August	| docentschap/teaching
guest teaching - gerrit rietveld academy - department designlab - amsterdam
2002 September	| groupexhibitions
nieuw:new dutch design - adc(art directors club) - new-york - usa
2002 November	| private-assignments
zonatedesclia pillbox inspired by the stalk of a flower the box contains appart from the pink pills also a small collection of gemstones, which can appear by taking a pill out. silver and some gemstones
2003 March	| soloexhibitions / projects by the diniebesems management
mannen sieraden jewellery for men 1 hour exhibition at museum van loon in amsterdam. museum van loon is situated on the keizersgracht 672, in amsterdam. the double-sized canal house dates from 1672. photo 's of the jewellery were taken a few weeks before the exhibiton and printed in the fullcolor newspaper ( see books). during the exhibition the jewellery was placed on the exact same place as where the photo 's were taken. upstairs downstairs
2003 May	| groupexhibitions
'table d'ouvrage - gallery sofie lachaert - antwerpen
2003 May	| projects by the diniebesems management
fullcolor newspaper #1-2-3-4 design BMW (bettina marieke works)
2003 June	| assignment
'eurovision young dancers price 2003' - amsterdams fonds voor de kunst/nps the prizes called a 'dab' the winner gets his prize/dab
2003 July	| groupexhibition
nominatietentoonstelling - nederlandse designprijzen - amsterdam catalogue isbn: 90-807861-1-x
2003 August	| atlas
bracelet silver
2003 August	| docentschap/teaching
summerworkshop - vitra design museum - weil am rein- at the domaine de boisbuchet france Barber Osgerby: No ties, no decoration.... For Dinie Besems herself as well as for the Vitra Design Museum, this was the first workshop on jewellery design. Against all expectations, only female participants signed up for this workshop – also for the first time in the workshop history. Despite the different circumstances, the jewellery design workshop: “No ties, no decoration” was a really successful experiment although demanding a lot from the participants in each step of the design process. The first task was to design new tools for making jewellery out of old-fashioned kitchen utencils, wrapped up as a present, that Dinie gave to each of the particpants on the first day. This exercise was a real challenge in terms of creativity and crafting ability. However, new materials were discovered and eventually interesting designs evolved. An ordinary can opener, for example, was deformed and re-designed to become a tool for bending wire. An ice crusher and a knife were transformed into something, one could cut concentric circles with. A potatoe masher became a stamp and an ice scoop was converted into a shaping press. Additionally to this work, the participants had to consider their mode of presentation from the first moment. For the exhibition concept and design, everyone had to create a model out of chicken wire that looked like a male model. Since there were no men participating in the workshop, other men had to model and pose for the participants which was a lot of fun. The focal point in this work however was the posture and the degree of abstraction achieved through the chicken wire. The creative discourse concerning the beginning and the end of the design process even before starting to work on the jewellery itself therefore became a very determining moment for the overall design. In addition to that, all participants had to think about “menfolk” and discuss the topic “men” in general. At the presentation, it became obvious for everyone how deep and thouroughly the participants had analyzed men’s jewellery: one design result was a belt with two handles hanging lose in front of the body. Men can grab the handles instead of putting their hands into the pockets of their pants and still have the well-know posture. For another piece of jewellery banana leafs were treated and the evolving texture, looking like lace, was following and emphasizing the line of the muscles of the male forearm. Long hair was an issue in another project where one of the participants attached pressed plaster cubes, painted red, to artificial black dread locks. One piece of jewellery, a very beautiful, fragile looking, bracelet, was presented on a sitting chicken wire model. The combination of this sophisticated object and the transparent model was especially impressing. Amongst others, one design was standing out: a link chain consiting of nails that were file to a square cross section and hanging down in the back of a male body. Another special feature of this design proposal was a collar of black died hemp, reminding of a piece of clothing of the 17th century.     impression of the workshop
2003 December	| tekst
bijenkorf magazine
2004 April	| private-assignments
2 silver rings this ring are in fact 7 rings she can wear 1-2-3-4-5-6 or 7 rings they are all different in their appearance, some shiny some sandblasteds etc.
2004 April	| private-assignments
2 silver rings this ring is a ring with 44 loose parts like the pages of a book one 'page' has the text GOED (GOOD) the 'pages' all are slidly different in their appearance, thick, thin, shiny etc this ring makes an unexpectedly nice sound
2004 April	| rewriting of the text ' verkenning van de leegte'
Verkenningen van het hier: een keten hersmeed Wanneer krijg je als maker een tekst terug? Schrijvers die ongevraagd kopij naar een uitgever sturen, kennen het fenomeen. Meestal wordt hen in de laatste regels van de begeleidende afwijzingsbrief succes toegewenst bij eventuele verdere pogingen om hun geesteskind gepubliceerd te krijgen. De volhouders steken de vellen onmiddellijk in een nieuwe enveloppe en brengen die ń nieuwe ronde, nieuwe kansen ń naar de post. Op zoek naar een volgende geadresseerde. Weer kan het hoopvol wachten beginnen. Maar wanneer krijg je een stuk terug waarvoor je als schrijver bent aangezocht? Als het niet voldoet- Als de geportretteerde zich niet herkent-Als het beoogde boek toch niet kan verschijnen- Het gebeurt goddank zelden. Gebruikelijker is dat je op basis van de reacties van meelezers, redacteuren of geďnterviewden nog wat sleutelt aan formuleringen of redeneringen, totdat het verhaal definitief afscheid van je neemt. Gepubliceerd. Vergeten. Een titel in een CV. Die status was tot voor kort ook weggelegd voor ‘Verkenningen van de leegte: een keten’, dat ik in 1998 op verzoek van Dinie Besems schreef. Per vertraagde post keerde het stuk onlangs op mijn beeldscherm terug. Een paar pagina’s, iets als een persoonlijke brief maar bedoeld om afgedrukt te worden in een tijdschrift dat zij destijds zelf samenstelde. Als integraal deel van haar beeldend werk. Het verhaal was nog altijd van toepassing, stelde de verzendster bij ons hernieuwd contact vast, maar niet meer van het hier en nu. Of het mogelijk was de eerder gepubliceerde tekst om te bouwen met nieuwe elementen uit de laatste zes jaar die we in een tweegesprek zouden identificeren? Te snel, veel te snel zegde ik toe. Amper drong tot me door dat de woorden van 1998 hun eigen logica kenden, hun eigen inbedding. Zowel ten aanzien van het werk dat zij probeerden te beschrijven als ten opzichte van de persoon die ze opschreef. En dat ze zich daarom niet zomaar in een nieuw keurslijf lieten drukken. Het mocht dan zo zijn dat de tekst misschien te zacht was geweest in de ogen van mijn toenmalige opdrachtgeefster, vanuit mijn perspectief was hij onvermijdelijk. Meer kon ik op dat moment niet zeggen. Zes jaar later voelt teruglezen als bladeren in een oud fotoalbum: de lectuur roept een mengeling van herkenning, verbazing en gelatenheid op. Opeens blijkt zo’n tekst een erfstuk geworden. Oud genoeg om een gevoel van grote afstand te creëren, maar niet zo oud dat de woorden al onbelast zijn. Plotseling leek het alsof ik in het bezit was gekomen van een collier uit de nalatenschap van een goede bekende. De persoonlijke betekenis was evident, maar contact kon ik er nauwelijks meer mee maken. Het sieraad nog eens dragen was uitgesloten, en voor teruggave was de deadline verstreken. Wat ik nog kon doen was het materiaal koesteren om wat het nu betekende: die elementen bewaren die nog altijd aan de erflater herinnerden en de rest omvormen. Als geen ander kent de edelsmid die opdracht. Uit een oude ring of halssieraad wordt de steen gehaald en in een nieuwe zetting geplaatst, het goud desnoods omgesmolten zodat het juweel voor een volgende generatie draagbaar blijft. Eigentijds en toch geladen met de herinnering aan een dierbare vorige drager. Maar hoeveel edelsmeden deden dat met hun eigen scheppingen? En hoe? O Toen ik in 1998 begon te schrijven werd mijn beeld over het werk van Dinie Besems in sterke mate beďnvloed door de ruimte die het de geest van de toeschouwer liet. Waar vrijwel de complete sieradenwereld bezig was verhalen te vertellen die zo hermetisch waren dat iedere fantasie onmogelijk werd gemaakt, wist Dinie Besems het verhaal uit haar werk weg te houden. Zij gaf de grenzen aan ń markeerde die desnoods met piketpaaltjes ń om vervolgens de ingesloten leegte tot spreken te brengen. Ze noemde het domein dat ze aldus afbakende ‘mijn ruimte’ terwijl het voor mij precies het tegengestelde vertegenwoordigde. Haar grens, mijn ruimte. Destijds deed ik de volgende poging tot beschrijving: “Met minimale gebaren wordt een gebied bijzonder gemaakt, zoals je deed met de vier paaltjes waartussen kettingen waren gespannen. Normaal staan die tussen de genodigden en het publiek; een zachte maar onverbiddelijke afrastering tussen ‘them’ en ‘us’. (Ö) ‘Deze ruimte is van mij’ schreef je er monter bij, en ik zie het kind dat zich veilig onder de tafel nestelt om de rest van de kamer pas echt als het territorium van de vijand te kunnen zien. Het hekje is gesloten, en het totale object niet groter dan een modale armband. De plek die je zo voorzichtig in de fysieke werkelijkheid claimt, lijkt me een flauwe afspiegeling van het beslag dat je vervolgens op de geheugencapaciteit van de toeschouwer legt. Is dat wat je bedoelde met de wens om je werk vloeibaar te maken?” O “Vloeibaar als het collier van ijsblokjes. De overgangsfase tussen dat wat nog net tastbaar is en het stadium van verdamping. Is het doorweekte T-shirt dat onder het ijscollier zichtbaar is een deel van het werk of alleen maar een gevolg ervan? Is het slijten van het krijtcollier een proces van verdwijning of juist de vervolmaking van het idee? Vaker heb ik me gerealiseerd dat het werkelijke eigendom van je werk pas tot stand kan komen als de stukken zelf een wezenlijke verandering hebben doorgemaakt. Je maakt ze je eigen door hun geschiedenis in het hoofd en in je vingertoppen op te slaan. Fysiek en in de waarneming geabsorbeerd. In plaats van bezit worden ze ervaring. Hoe paradoxaal het ook klinkt: hun feitelijke aanwezigheid wordt gaandeweg steeds onbelangrijker, als vehikel hebben ze hun taak volbracht zodra de aansluiting met de beschouwer is gemaakt. Vanaf dat moment kan iedereen zich eigenaar noemen. In de letterlijkste zin van het woord: Openbaar Kunstbezit.” Ik werd gebiologeerd door haar vermogen te appelleren aan dit ‘mentale’- boven het materiële bezit van een sieraad. Vaak was zien genoeg om te hebben. In die zin was haar werk van meet af aan architectonisch, zoals ze jaren later nog eens onderstreepte toen ze voor de verzameling ruimtelijke manuscripten van de stichting Vedute een ‘manuscript’ maakte dat slechts door middel van gespannen kettinkjes de contouren van een boek aangaf. Het werk leidde tot de volgende regels: “De gedicteerde maat van de boeken die inmiddels zo’n negentig kunstenaars, architecten en ontwerpers aan deze bibliotheek afstonden, legde je in minuscule schakeltjes vast. Een lege constructie, die nog meer opvalt wanneer je je beseft dat al die anderen de gegeven afmetingen vooral gebruikten om ze vervolgens aan alle kanten met uitklappende delen te overschrijden, vol te stoppen met tekeningen en fragmenten van maquettes en van dikke lagen betekenis te voorzien. Bij jou? Het touwtje dat de metselaar spant om zijn muur perfect waterpas te metselen, de coördinaten waartussen op een computerscherm de eerste plattegronden van een nieuw gebouw ontstaan. Hooguit de belofte van inhoud, en daarmee uit.” Dinie Besems maakte de ruimte bewoonbaar en tegelijk de eigendomsvraag irrelevant. Haar colliers, ringen en ook het ruimtelijk manuscript behoorden, zoals de Taj Mahal of het Maison de Verre, tot het rijk van de geest. Op een bizar rijke Amerikaan na, die Spaanse kapelletjes liet afbreken om ze vervolgens in zijn achtertuin steen voor steen weer op te bouwen, zal niemand aanvechting voelen om zich tot eigenaar van die bouwwerken te bestempelen. Wie ze zag, kon ze meenemen. O Ook in dat opzicht onderscheidt het oeuvre van Dinie Besems zich van de reguliere sieraadproductie. Per traditie exploiteert het sieraad niet alleen de bezitsdrang maar ook de behoefte aan expressie van de drager: welstand, afkomst, status en smaak worden aan de hand van deze miniatuur monumenten tot uitdrukking gebracht. Sieraden onderstrepen de maatschappelijke en religieuze ordening. Ze identificeren de eigenaar. Zelfs wanneer de makers in sommige perioden de illusie koesterden dat zij die aspecten in hun werk juist ontkenden, werd het resultaat nog altijd om precies dezelfde reden gedragen: ter onderscheiding, als plaatsbepaling, als anker van de status quo. Daarvoor leent dit oeuvre zich maar matig: “Het is die oningevuldheid die me naar het werk trekt. Als onweerstaanbaar niet zo’n bespottelijk begrip was, zou ik ook dat woord nog gebruiken. Je zet de punten in het vlak en dwingt met zachte hand mijn potlood langs het uitgezette traject. Uit de chaos van stippen verschijnt een voorstelling, die ik meen op eigen kracht te hebben bevrijd. Als jij een in zilver gevatte vingerafdruk aanreikt, reconstrueer ik de hand, de arm en eventueel het lichaam waarnaar hij verwijst. Patholoog-anatoom. Als het een ring is met een container voor een traan, zoek ik het bestaansrecht voor dat object. Welke traan is het waard om op een goudschaaltje gewogen te worden? In welke stortvloed werd hij vergoten? Hoe monumentaal kan Ččn druppel zijn? En wat drukt deze vloeibare steen uit? Psychiater. Als je het ‘Portrait of a perfect stranger’ op een hangertje zet, weet ik dat er niet alleen een spelletje met de taal wordt gespeeld. Welke ‘perfect stranger’ trof je op die anonieme foto? En hoe voorbeeldig of volkomen kan een vreemdeling in dit vluchtgevaarlijke land zijn? Agent van de Vreemdelingenpolitie. ‘Them’ en ‘us’. Degenen die bezitten en de dromers” In het licht van de huidige politieke hysterie rond immigranten en illegalen is het portret van ‘the perfect stranger’ uit 1996 alleen maar wranger geworden. Het woord ‘dromers’ was met terugwerkende kracht een stuitend eufemisme voor kanslozen. Misschien wilde ik die gevolgtrekking toen nog niet accepteren. Fortuyn was op dat moment de mediageile, aanstellerige huiskamergeleerde die hij beter was gebleven; minister Verdonk moest nog uitgevonden worden. Eens te meer blijkt dat geen betekenis volledig in het werk geprogrammeerd is, maar door zijn schijnbare neutraliteit kan het stuk zich in de loop van de tijd transformeren. Nieuwe betekenissen aannemen. Gedragingen of gedachten afdwingen, zoals Dinie Besems ook deed met haar installatie in de Sebastiaanskapel van de Oude Kerk. Daar plaatste zij op de historische grafstenen glazen kubussen als containers voor een reeks kleine objecten. Wie ze van nabij wilde zien, moest door de knieën. Zo klein worden als de objecten zelf, in een ruimte die door deze geconcentreerde handeling juist groter werd. Knielen uit devotie ń de gebruikelijke zingeving van dit kerkelijke gebaar ń maakte plaats voor knielen als ruimtelijke ingreep. Opnieuw ligt hier een verband met de ruimte die een architect claimt. Diens persoonlijke zielenroerselen mogen dan een rol spelen in het ontstaan van het werk, uiteindelijk zijn ze ondergeschikt aan het programma, de situatie en de gebruiksmogelijkheden die door de jaren heen worden gefaciliteerd. Waar het traditionele sieraad vrijwel ongevoelig is voor context, bestaat dit werk alleen bij de gratie van plaats, tijd en handeling: de drie-eenheid van het Classicisme. Dinie Besems kiest de locaties waarin haar werk zich manifesteert. Uitdrukkelijk niet de sieradengalerie, omdat die geen andere context aanbiedt dan die waartoe zij zich niet kan of wil verhouden. Ze dicteert de timing, door bijvoorbeeld in het Amsterdamse Museum Van Loon een 1 uur durende tentoonstelling te organiseren. Eerst werd het werk in deze historische omgeving geplaatst en gefotografeerd en ter afsluiting nogmaals op een groep aanwezigen. De foto’s drukte zij vervolgens af in een krant. Alle aspecten van de manifestatie ń de objecten, de tijdsduur, de situatie, de stillevens, het groepsportret en de krant ń horen tot het totaal dat zij nastreeft. Tot de schaal die zij steeds duidelijker ambieert. Het ontworpen object is daarin slechts het voertuig dat de regie op gang brengt. Besems initieert en projecteert de handeling vanuit het kleinst mogelijke gebaar: dat van het sieraad. O Ik meende een parallel te zien met het boek ‘De onzichtbare steden’ van Italo Calvino. Het boek verhaalt over de steden waarover ontdekkingsreiziger Marco Polo verslag doet aan de heerser van het Venetiaanse wereldrijk. Steden die allemaal een afspiegeling waren van de plek waar spreker en toehoorder zich bevonden. Marco Polo vertelt over wat hij zag maar nooit aanschouwde: de reisdoelen van de geest. “Geen zeemijl ligt er tussen de bekende en de ongeziene plek. Van een zandkorrel tot een in spiegelbeeld gebouwd paleis: iedere verrukking valt te maken omdat de wetten van de zwaartekracht, de beperkingen van de rechtvaardigheid of de legitimatie van de macht geen vat op zijn voorstellingsvermogen hebben. In het wereldrijk van de almachtige heerser voor wie Marco Polo zijn reisverhalen vertelt, kan de fantasie zijn gang gaan. In zijn droomsteden kan hij zich huiverend veilig voelen. Geen weg leidt van A naar B. De plekken hebben geen geschreven geschiedenis, geen onomstotelijke waarheid. (Ö) In feite hoeven zijn onzichtbare steden niet meer gebouwd te worden om hun bestaansrecht te bewijzen, als fata morgana zijn ze werkelijker dan ze ooit in werkelijkheid kunnen zijn. En zijn opdrachtgever herkent de waarheid in de leugen.” O “De waarheid die ik om de stukken heen construeer, maakt ze echter dan ze in jouw handen ooit kunnen worden. Mijn leugen vervangt jouw waarheid. De kleine gebaren die op jouw werkbank worden gevormd zijn de kapstok voor mijn levensgroot gelijk.” O In toenemende mate gaat het werk de laatste jaren in op het concept schaal. Hoe kan een bescheiden object de ruimte voor zich opeisen? Iedereen kent het Napoleon-syndroom: kleine mannetjes met een onstuitbare geldingsdrang die druk gebarend en met permanente stemverheffing hun omgeving willen domineren. Die compensatiedrift typeert het werk van Dinie Besems niet. Terwijl ze in haar werkwijze steeds meer terugkeert naar de bescheiden technieken van het ambacht ń in zilver afgegoten ontluikende bloemknoppen, zakdoekjes van gevlochten kettinkjes ń en vast blijft houden aan kleine formaten neemt de aanspraak op de ruimte juist zienderogen toe. De poëzie van het begin heeft geleidelijk plaats gemaakt voor een gedecideerder vorm van ruimtelijke regie. Niet wars van de aanvankelijke poëzie, maar vooral minder intuďtief tot stand gebracht. Ritme wordt gecomponeerd. Leegte wordt gemaakt. De aanspraak op de ruimte gechoreografeerd. De woordloosheid van de vroegste werken, die zich zozeer naar binnen keerden dat hun stuurs zwijgen bijna pijnlijk was om mee te maken, is grotendeels overwonnen. Het sieraad laat zich nu niet meer wegdrukken. Het is er, zoals in de bevroren zilveren bloemknoppen, als een aankondiging van wat nog te gebeuren staat. In de recente tentoonstellingsprojecten worden ook de volgende schaalsprongen meegenomen: de geregisseerde presentatie en de publicatie. Het sieraad is zowel het fysieke voorwerp, de relatie tot de ruimte als de gemedialiseerde versie ervan; het is object, presentatie en representatie in ččn. Met behulp van rapid prototyping technieken onderzoekt Dinie Besems nu in hoeverre het mogelijk is de tentoonstellingsomgeving niet als gegeven feit te accepteren, maar ook die zelf vorm te geven. Geometrische constructies worden op de computer vanuit hun hoekpunten opgerekt, zoals in Buckminster Fuller’s Geodesic Dome. Voorlopig gaat het daarbij om kleine wasmodellen, maar het onderzoek is nog niet voltooid. Uiteindelijk is de realisatie slechts een kwestie van schaal. O Met het toenemen van de schaal, groeit ook de aandacht voor de omgeving die niet door de sieraden zelf wordt ingenomen. Het restwit. De aanzet daartoe werd al eerder gegeven, al bevond de oningevulde ruimte zich toen vaak nog binnen de grenzen van het sieraad. Inmiddels is die grens opgerekt. De architectonische ruimte is geen toevallige conditie meer waarin het werk zich manifesteert maar een bewuste enscenering. Zoals ook een reeks 17de-eeuwse mannenjassen in het Centraal Museum als drager blijkt te kunnen fungeren voor enkele recente colliers. Een afscheid van het eigen lichaam dat zo lang de bouwplaats en de inspiratiebron van het werk is geweest? Een nieuwe ruimte? Een plek voor het rauwe gebaar? Ik plaatste dit zoeken naar het wit destijds in het teken van de onaanwezigheid. Het niet-zijn. Waarschijnlijk ontsproot die associatie aan een wensdroom die voor mij meer geldigheid had dan voor de maker van het werk: tijdelijk te kunnen oplossen in het ongeziene niets. “Hoe meer ik naar de stukken kijk, hoe zekerder ik weet dat jij tussen die polen huist. Niet op de ene plaats, maar evenmin op de andere. Het zijn werken van onderweg, die hun kracht ontlenen aan de anonimiteit van die positie. Zoals een reiziger tussen het moment van vertrek en zijn aankomst geen bestaan leidt. Jij beschrijft het als ‘tussenruimte’ of ‘tussenritme’, het overgangsgebied waarin geen dominante stellingen betrokken kunnen worden. ‘Sperrgebiet’, voor mij ook wel trein geheten. De gekozen leegte die met denderend geraas door het landschap flitst. Geen aanspraak of identiteit: ‘perfect stranger’ voor de duur van de verplaatsing. I don’t even remember what it was I came here to get away from zingt Bob Dylan op zijn CD Time out of Mind. In ččn zin beschrijft hij de totale leegte waaraan ik denk, met precies die mengeling van het desperate en de gelukzaligheid van het verloren moment.” O “Je vertelde van een vierluik dat je onlangs voltooide. Vier ringen waarin de tussenruimte een cruciale rol speelt en die gemaakt zijn voor een man, een vrouw en twee jonge kinderen. Silo’s voor het opslaan van hun herinneringen of hun dromen. Vreemd om te horen dat de oudste van die twee kinderen het perfect begreep: op de kop af acht jaar oud, en totaal in het mysterie van de loze ruimte opgeslokt. Hij keek naar het rolletje kalkpapier dat uit de tussenruimte van zijn ring tevoorschijn kwam, zag het notenschrift dat je erop had genoteerd en filosofeerde over de betekenis. Zou deze ring zijn leven bij hem blijven? Zou de melodie vervangen worden door nieuwe strookjes papier, met nieuwe beelden, nieuwe woorden? Kon de opeenvolging van mededelingen in zijn wensput uiteindelijk een dagboek worden? En konden zijn ouders het zo lang bewaren, tot hij er zelf de macht over zou krijgen? En het meisje ń nog geen twee ń voor wie je een melodie buiten het klavier van de piano liet componeren. De onhoorbare muziek die haar leven vult. Was zij niet de oningevuldheid in eigen persoon? Ze moet, als ik het goed begrepen heb, als een geldwisselaar aan tafel hebben gezeten, schuivend met de vier ringen, stapelend, zoekend. Haar ging het om de samenhang, niet om de persoonlijke betekenis. Haar wereld is die van harmonie tussen het hoorbare en het onhoorbare. Er is geen scheiding tussen wat ze weet en wat ze vermoedt.” O Door de jaren heen bleef de nadruk op het minimale gebaar in het complete oeuvre gehandhaafd. Hoe eenvoudiger de gedachte, hoe complexer het netwerk van relaties dat het sieraad vervolgens kan aangaan met de maker, de drager/beschouwer en zijn omgeving. Misschien is het wel de belangrijkste ontwikkeling van de afgelopen periode dat er geen hiërarchie meer lijkt te bestaan tussen al die verschillende factoren. De maker is niet belangrijker dan de drager, de drager niet beslissender dan de architectonische of de lichamelijke ruimte, de gedachte niet meer dominant ten opzichte van de materialisatie of de interpretatie, de publikatie niet ondergeschikt aan het stuk. Ze zijn elkaars voorwaarden. En dus zullen ook alle onderlinge relaties ontworpen moeten worden. Daarmee wordt het werk tot zijn onontkoombare essentie teruggebracht. Gert Staal (SENDER / editors, Amsterdam) Mei 2004
2004 May	| member
member of the 'platform' productdesigners of the BNO amsterdam
2004 May	| soloexhibition
'jassen - sieraden' 'Jackets - Jewellery' De ruimte van het Centraal Museum was verduisterd. In het midden stonden 7 mannentorso’s op een langzaam ronddraaiend plateau. Slechts 1 lichtbron lichte de torso’s ČČn voor ČČn aan. De torso’s droegen herenjassen uit de kostuumcollectie van het Centraal Museum uit de periode 1660 tot 1995. Ze droegen de meest recente sieraden van Dinie Besems. In the middle of a darkened space stand seven male mannequins on a slowly turning platform. A single light source illuminates each of them in turn. They wear men’s jackets from the Centraal Museum’s collection dating from 1660 until 1995 together with the most recent jewellery by Dinie Besems. Mannen, Jassen, Sieraden van Dinie Besems was te zien in projectkamer 3 van het Centraal Museum tot en met 12 september 2004. Men, Jackets, Jewellery by Dinie Besems can be seen in project room 3 in the Centraal Museum until 12 September 2004. project room 3 in the Centraal Museum detail nr 3 and detail nr 7
2004 June	| groupexhibition
Mass-art North 20 Boston USA organisation http://www.hotel275.net
2004 June	| private-assignment
small-medium-large large: pendant ř 7 centimeter, 7 meters of chain of 6 different kinds medium: pendant ř 3,5 centimeter, 3,5 meters of jasseron chain small:pendant ř 1,75 centimeter, 1.75 meter ballschain all pendants are hollow. the medium pendant has a butterflyshape cut out. the butterfly is composed by two circels of 0,87 cm and 0,43 cm. the small pendant contains this butterfly although you can not see this, you can hear it. the box and the happy owner all 24kt gilded silver
2004 July	| soloexhibitions / projects by the diniebesems management
hier - beurs van berlage safedeposit - amsterdam overview
2004 August	| tekst
Broche van Dinie Besems golft als een waterbed. Er ligt een klinker in de vitrine. Zilver geverfd, precies in het midden op de sokkel. Dat is niet wat je verwacht van een sieradenmaker. Maar wie Dinie Besems kent, verbaast het niks. Voor haar is de straat steen een perfecte kubus, een mathematisch wondertje. Het is een schakeltje in een modulair systeem dat zich eindeloos laat uitbreiden tot straat plein of oprit. het is de kleinste eenheid in een totaalconcept. HIER heet besems’ tentoonstelling in de beurs van Berlage. Die titel lijkt een uitnodiging die even plomverloren als zelfverzekerd is. HIER! neem het of laat het. Je krijgt een steen geserveerd en je ziet maar wat je er mee doet. Enige vorm van uitleg ontbreekt in de tentoonstellingsruimte en ook het informatievel dat bij de ingang wordt verstrekt verheldert weinig. Bij de doorsnee sieradenmaker was die afwezigheid van toelichting niet zo’n probleem geweest; de werken spreken voor zich. Maar Dinie Besems is een conceptueel kunstenaar bij uitstek. Esthetiek is niet haar doel. Haar sieraden zijn geen versiering. Ze zijn minimalistisch, bijna kaal. Ze houdt zich echter verre van ‘democratische’ antithetische materialen als rubber en aluminium. Zilver en goud zijn haar favoriete materialen. ook de nadruk op het lichaam, die de meeste sieraden kenmerkt, ontbreekt in Besems’ werk. Bij haar gaat het niet om de lichamelijke vorm doe door collier of hanger wordt afgebiesd maar om de ruimte die het lichaam inneemt. Het sieraad is als een vlag die aangeeft: hier! Soms letterlijk zoals bij de armband die bestaat uit een simpele kromming met daarop het woord in blokletters. En soms is het subtieler. Een halssieraad bestaat uit vier gouden piketpaaltjes met een koord ertussen. Het is een afscheiding zoals je ze ziet bij dure hotels of premierevoorstellingen. Maar nu bakent hij het hoofd van de drager af. De veelzeggende titel: This space is mine. In de loop van de tijd is Besems’ haar werk steeds autonomer geworden. Haar ruimtegevoel en daarbij horende obsessie met cijfers en verhoudingen was niet meer alleen in sieraden vast te leggen. Ze maakte een boek voor de architectonische bibliotheek van Vedute en een stoel voor Zetel. Op de tentoonstelling zijn plakjes gezandstraald roestvrij staal te zien in de vorm van geveldelen. Het zijn armbanden maar het geheel heeft meer weg van een bouwpakket. van de intrigerende blokjes met rechthoekige uitsparingen weet de maakster zelf ook niet precies wat het is. ‘tot op heden onbekend’ heet het werk. Besems’ ruimtelijk onderzoek wordt steeds breder. En de ruimte steeds diffuser. een globe opgebouwd uit losse zilveren staafjes omspant een groot volume maar is zo transparant dat dat nauwelijks opvalt. Een broche van vergulde plaatjes golft als een miniatuurwaterbed. En de halsketting ‘boom’ is helemaal beweeglijk. Op de sokkel liggen zilverkettinkjes uitgespreid tot vertakkingen, maar aan iemands hals schuiven stam en takken voortdurend in en uit elkaar. Zo hard en onverzettelijk als de verzilverde steen , zo vloeibaar is de ruimte in dit sieraad. Edo Dijksterhuis. NRC Handelsblad 6-8-2004
2004 September	| docentschap/teaching
one week masterclass -fachhochshule Dusseldorf - Germany
2004 November	| teaching-lectures
lecture and one-day masterclass at the sandberginstituut amsterdam www.sandberg.nl
2004 November	| groupexhibition
geel metalliek stedelijk museum amsterdam
2004 November	| groupexhibition
'self' traveling exhibition throug england starting at nottingham. http://www.craftspace-touring.co.uk
2004 November	| lecture
lecture at the hoge school voor de kunsten utrecht department 3d design
2004 December	| groupexhibition
'ladenkast' halssieraden galerie phoebus rotterdam www.phoebus.nl
2005 January	| contest
3 underground buildings in co-operation with: john van rooijen joris van den ende monique ruinen http://www.deromeinselijn.nl not executed
2005 February	| bloemknoppen
flowerbuds after collecting for several years the serie of silver flowerbuds is finished. a serie of 48 pieces all picked at the first moment they start to bloom. all silver
2005 April	| groupexhibitions
bno vitrines http://www.bno.nl 2 broches
2005 April	| assigment
first collection for http://www.verylustre.com
2005 May	| soloexhibitions
'epibreren' galerie binnen amsterdam. an exhibition of the enlargement of the (idea)library with silver or silvercoloured objects all size 10x10 centimetre. this time with 4 guests aldo bakker, greet egbers, patty groot bluemink and jennifer bruinedaal. thanks to: http://www.carrekarton.nl
2005 May	| private assigment
4 rings two for two ladies age 1,5 /3,5 years one for a man one for a woman all rings are \'connected\' together by the story of the sand in the oyster wich makes the pearls
2005 June	| tekst
bno magezine 'vormberichten' intervieuw
2005 August	| groupexhibitions
'Inspired by nature' platina möter bergianska trädgĺrden stockholm sweden http://www.platina.se
2005 September	| groupexhibitions
picknick for 2/tafel voor 2 Galerie sofie lacheart tielrode belgie http://www.lachaert.com/
2005 November	| lecture
international symposium jewellery - wearables ceramics - objects sint lucas Antwerpen
2005 July	| groupexhibitions
nomadic room. contemporary jewelry, intimate space and public domain. lissabon portugal http://www.pin.pt http://:www.ccb.pt catalog isbn:972-8944-00-4
2006 January	| groupexhibition
sterke verhalen stedelijk museum 's-hertogenbosch erasmushuis jakarta indonesie http://wwwsm-s.nl catalog isbn -10: 90-9020232-3 erasmushuis jakarta indonesie
2006 January	| private assigment
ring
2006 February	| lecture
jewellery department gerrit rietveld academie
2006 February	| docentschap/teaching
guest teaching designacademie eindhoven department well being
2006 February	| groupexhibitions
g.e.b.o.r.d.u.u.r.d nedelands textielmuseum tilburg http://www.textielmuseum.nl
2006 February	| workshop/exhibition
workshop 'oorbellen' sint - lucas antwerpen department juwelen/edelsmeden exhibition at the groenplaats until 23-3 open saterday 14:00 - 17:00
2006 February	| assigment to luna maurer
i asked grafic designer luna maurer to design a tool wich cold take over the shaping of my ideas. my dream was to create beauty by a mathematical formula. her answer: Tool for Dinie Besems (jewellery-designer) that she uses as a base to develop a new jewellery collection. I decided to use the mathematical principles that are discovered a lot in nature: The Voronoi-Diagram and the Delaunay Triangulation The Voronoi Diagram has the property that for each site every point in the region around that site is closer to that site than to any of the other sites. The Delaunay Triangulation is the geometric dual of the Voronoi Diagram. Alternately, it can be defined as a triangulation of the sites with the additional property that for each triangle of the triangulation, the circumcircle of that triangle is empty of all other sites. These closely related data structures have been found to be among the most useful data structures of the field of Computational Geometry. Programming and development by Karel de Vos
2006 February	| tool
2006 February	| tool
2006 February	| tool
2006 March	| groupexhibitions
do the right bling stedelijk museum 's hertogenbosch
2006 May	| groupexhibition
be a queen herengracht 498, amsterdam
2006 June	| new / nieuw
part of the 250 buttons
2006 July	| persbericht pressreport
Persbericht Amersfoort, september 2006 De Zonnehof, centrum voor moderne kunst LoloFerrari Laatste sieradententoonstelling Dinie Besems 17 oktober 2006 t/m 28 januari 2007 Als sluitstuk op haar carričre als sieradenkunstenaar, bouwt Dinie Besems dit najaar een paviljoen binnen Rietveldpaviljoen De Zonnehof. In deze ruimte zijn haar sieraden te zien: soepel vallende colliers, zeer fijne opengewerkte ringen, colliers met ogenschijnlijk forse hangers, simpele oorknopjes en mysterieuze oorhangers. Bezoekers kunnen de sieraden iedere vrijdag, zaterdag en zondag passen en tijdens de ‘salons’. Het werk is te koop vanaf € 2,50. Tevens heeft Dinie Besems acht Amersfoortse kunstenaars gevraagd met eigen werk bij de tentoonstelling aan te sluiten. Zij gaf hen de opdracht om een zilverkleurig object van 10x10x10 centimeter te maken als aanvulling op haar reeds bestaande “ideeënbibliotheek”. Een draagbaar sieraad was tot nu toe nauwelijks te vinden in de collectie van Dinie Besems. Het sieraad als object alleen is voor haar lange tijd te beperkt geweest. Ze liet als geen ander zien dat het sieraad ruimer opgevat kan worden: als middel om naar buiten te treden of om mensen even bij een gedachte of beeld stil te laten staan. Voor haar laatste toonstelling heeft zij nu een draagbare collectie gemaakt, gebaseerd op het wiskundige principe van Delaunay en Voronoi om orde in chaos zichtbaar te maken. Dinie Besems had eerder solo-tentoonstellingen in de Beurs van Berlage, de Oude Kerk en Museum van Loon in Amsterdam. Haar werk is vertegenwoordigd in de collecties van het Stedelijk Museum Amsterdam, Centraal Museum in Utrecht, SM in Den Bosch en CODA in Apeldoorn. Ze heeft diverse workshops gegeven en gedoceerd in binnen- en buitenland. Wat is schoonheid Ook in haar laatste, draagbare collectie blijft het concept een belangrijke rol spelen. Dinie Besems blijft zichzelf vragen stellen. Bijvoorbeeld of het mogelijk is met behulp van een computer en een wiskundig principe schoonheid vorm te geven. Wat is schoonheid eigenlijk? Ze ontwierp haar nieuwe werken met behulp van een wiskundige tool, ontworpen door Luna Maurer. Waar ligt de kwaliteit in objecten die vanuit een wiskundig principe ontstaan zijn en niet langer door persoonlijke invulling? Dinie Besems heeft nieuwe mogelijkheden van ontwerpen gecreëerd en heeft tegelijkertijd voor zichzelf moeten herformuleren wat schoonheid eigenlijk is. Een gebouw in een gebouw Op de benedenverdieping van het Rietveldpaviljoen komt een vierkante kubus van 5x5x5 meter te staan die Dinie Besems samen met architect John van Rooijen ontwierp. De kubus wordt dusdanig gepositioneerd dat er een verandering optreedt in de ruimtebeleving van het bestaande gebouw: hij staat als het ware ‘in de weg’. Door de dialoog die paviljoen en kubus aangaan, ontstaat behoefte aan het zoeken naar nieuwe oriëntatiepunten. De kubus wordt opgebouwd uit gespannen elastieken. De elastieken zijn –net als de sieraden die te zien zijn- gebaseerd op een patroon van Delaunay en Voronoi. Tussen de elastieken worden op willekeurige plekken kleine glazen vitrines vastgepind waarin de sieraden liggen. 10x10x10 project Op uitnodiging van Dinie Besems maken acht Amersfoortse kunstenaars een zilverkleurig object van 10x10x10 centimeter. De objecten zijn onderdeel van de “ideeënbibliotheek”, een project dat Besems al eerder startte. Professionaliteit in werken, diversiteit in discipline en evenwicht in de seksesamenstelling van de groep zijn de criteria waarop Besems Henk van den Bosch, Ellen Faber, Yves Igielski, Michiel Jansen, Suus Kooijman, Frans Ottink, Jan Ros en Marijke Schurink gevraagd heeft mee te werken. Het bijzondere aan hun medewerking is, dat de meeste van hen voor dit project buiten hun eigen discipline werken. Naast het werk van de Amersfoortse kunstenaars laat Besems ook eerdere objecten van het 10x10x10 project zien. In totaal zijn 50 objecten uit de ideeënbibliotheek te zien. Salon Op 5, 14 en 26 november kunnen belangstellenden een lezing over het werk van Dinie Besems en een rondleiding door de tentoonstelling bijwonen. Tijdens de rondleiding komen de sieraden, de 10x10x10 objecten en het Rietveldpaviljoen aan bod. Aansluitend aan de rondleiding kan men persoonlijk advies van de kunstenares krijgen bij het passen of kopen van de sieraden. De bijeenkomst duurt circa 2 uur. Kosten zijn € 20,- incl. koffie/thee en zoete versnapering. Iedere deelnemer krijgt twee verschillende catalogi t.w.v. € 18,- en een aandenken door Dinie Besems. Inschrijven kan via info@dezonnehof.nl Press release Amersfoort, October 2006 De Zonnehof, centrum voor moderne kunst LoloFerrari Dinie Besems: Final exhibition of jewelry design 17 October 2006 - 28 January 2007 This fall, as the culmination of her career as a jewelry artist, Dinie Besems will create a temporary structure within the Rietveldpaviljoen at De Zonnehof. This new space will house her jewelry designs: flexible, flowing necklaces; delicate openwork rings; necklaces with stylized pendants; simple ear studs and enigmatically constructed earrings. Visitors can try on the pieces every Friday, Saturday and Sunday, and during the special "Salons." Prices start at € 2,50. Dinie Besems has asked eight Amersfoort artists to join in the show with their own work. She commissioned from each of them a silver-colored object measuring 10x10x10 centimeters, to be incorporated into the her "library of ideas," begun in 2000. Leading jewelry artist Dinie Besems has rarely created wearable works. For many years, jewelry "as pure object" seemed to her too limited. Like no other, her oeuvre has demonstrated that the concept "jewelry" is an expandable one: jewelry can be a means of addressing the world, or a way of fixing people's attention on a certain idea or image. For her last show, however, Besems has developed pieces designed to be worn. With the exhibition at De Zonnehof, Dinie Besems will conclude her impressive career as a jewelry artist. She has had solo exhibitions in the Beurs van Berlage, the Oude Kerk and the Museum van Loon in Amsterdam, and she has taught both in the Netherlands and abroad. Her work is represented in the collections of the Stedelijk Museum Amsterdam, the Centraal Museum in Utrecht, the Stedelijk Museum in Den Bosch, and the CODA in Apeldoorn. What is beauty? Even in this final – wearable – collection, concept continues to play a prominent role and the artist continues to ask herself questions. She has designed this latest work with the help of a mathematical tool developed by Luna Maurer and based on the principles of Delaunay and Voronoi, which makes it possible to reveal order in chaos. How can we determine the quality of objects that result from mathematical principles rather than personal expression? Is it possible to use a computer and mathematics to give form to beauty? Dinie Besems has opened up new possibilities for design and simultaneously reformulated the very notion of aesthetics. A building within a building A square cube measuring 5x5x5 meters, designed by Dinie Besems and architect John van Rooijen, occupies the ground floor of the Rietveldpaviljoen. The cube is placed in such a way as to change the visitor's perception of the preexisting space: it is literally "in the way." This dialogue between cube and pavilion requires us to search for new points of orientation. The cube consists of a steel frame, over which elastic cords have been stretched. The pattern of the cords – like the jewelry inside – is based on the principles of Delaunay and Voronoi. The pieces are displayed on platforms stuck into the structure at random. 10x10x10 project Since 2000, Dinie Besems has been working on a "library of ideas" in the form of objects measuring 10x10x10 centimeters. Characteristic of these objects is not only their size, but also their potential reproducibility. On Dinie Besems' invitation, the Amersfoort artists Henk van den Bosch, Ellen Faber, Yves Igielski, Michiel Jansen, Suus Kooijman, Frans Ottink, Jan Ros and Marijke Schurink will each create a 10x10x10 silver-colored piece to complement the other items in the show. For this project, most of the artists have worked in media outside their own disciplines. In addition to the works of these artists, Besems will also present around 40 other objects from the project collection. Salon On 5, 14 and 26 November, visitors can hear a lecture on the work of Dinie Besems and take part in a guided tour of the exhibition, covering the jewelry itself, the 10x10x10 project and the Rietveldpaviljoen. At the end of the tour, participants can try on and buy the pieces in consultation with the artist. This event will last about two hours. The fee is € 20, and includes coffee or tea and a bonbon. Each participant will also receive copies of two different catalogues (a total value of € 18) and a souvenir created by Dinie Besems. Registration via email: info@dezonnehof.nl. For more information and visual material please contact Katjuscha Otte: + 31 (33) 422 50 33 or k.otte@dezonnehof.nl. De Zonnehof, centrum voor moderne kunst Zonnehof 8 3811 ND Amersfoort T + 31 (33) 463 30 34 F + 31 (33) 465 26 91 E info@dezonnehof.nl www.dezonnehof.nl
2006 August	| workshop
Jewellery can constitute many things, with the spectrum extending from something that's purely decorative to trinkets up to a valuable art object. During the workshop, we will concern ourselves with all the various facets of jewellery design and examine our own attitudes toward the different forms. Each student will design 100 earrings, 20 pieces per day, from various materials. I've chosen the earring since the wearability of this object - in other words, the weight - is a determining factor. Plus, the issues touched on above are particularly relevant in the case of earrings. Since jewellery always has a connection to the body, we will also address the presentation of the works. http://www.boisbuchet.com preparinging the exhibition of the 100 earings each preparinging the exhibition of the 100 earings each
2006 September	| new / nieuw
nieuw / new
2006 September	| new / nieuw
nieuw / new
2006 October	| soloexhibition
'LoloFerrari' soloexhibition at museum de zonnehof in amersfoort the netherlands bijna klaar
2006 October	| tekst
tekst elegance november 2006 gooi en eemlander 2 november items december 2006
2006 October	| the opening of loloferrai
de opening van loloferrari
2006 December	| tekst
Chris Reinewald In 1992 begon Dinie Besems (40) als sieradenkunstenaar. Nu stopt ze ermee om haar artistieke grenzen naar elders te verleggen. Sluitstuk vormt een expositie in Museum De Zonnehof in Amersfoort. Dinie Besems heeft gezegd wat ze op sieraadgebied te zeggen had. Haar expositie in Museum De Zonnehof in Amersfoort is daarom het definitieve afscheid van de sieraadkunst. Voor het eerst in haar carričre liet Besems evenwel een serie goed draagbare sieraden uitvoeren: colliers, ringen, oorknopjes en oorhangers. Basis voor de intrigerende ornamentiek vormt de zuivere wiskunde. In het prettig licht en modernistische Rietveldpaviljoen in De Zonnehof staat een vierkante kubuskooi van 5 bij 5 bij 5 meter. Je vraagt je af hoe ze zo’n groot bouwsel binnen kregen. Maar nee, de door Besems en architect John van Rooijen ontworpen kooi is ter plekke geconstrueerd. Op het vlechtsel van zwarte kunststof draden bevinden zich op willekeurige punten eveneens zwarte, schuimrubber cirkels met elk een sieraad. De expositiekooi is een letterlijke uitvergroting van een, volgens het Delaunay-Voronoi rekensysteem ontworpen, grid. Ook de ringen, colliers en oorsieraden blijken hiervan afgeleid. Punten, cirkels, veelhoeken In nauwe samenwerking met grafisch ontwerpster Luna Maurer ontdekte ze de systematiek van de Oekraďner Georgy Voronoi (1868-1908) en de Rus Boris ‘Delaunay’ (eigenlijk Delone, 1890-1980). Voronoi ontwikkelde een diagram als ordeningsprincipe om de afstand tussen willekeurige sterren te berekenen. In 1934 werkte Delaunay deze vorm ruimtelijker uit tot ‘triangulatie’. Computerprogramma’s maken de rekenmethode met onbedoelde decoratieve vormen nu beschikbaar voor een groter publiek, via http://www.cs.cornell.edu/info/People/chew/Delaunay" target="_blank">http://www.cs.cornell.edu/info/People/chew/Delaunay Met het ordeningssysteem bekijkt men bijvoorbeeld ook hoe je binnen een regio strategisch fastfoodvestigingen neerzet, hoe wolkenformaties resulteren in een bepaald soort weersgesteldheid of het mogelijke verband tussen op uiteenlopende plaatsen gepleegde roofmoorden. Biologen onderzoeken met het systeem hoe zwermen vogels zijn opgebouwd. Maar wat moet een sieraadontwerper ermee? Op haar website laat Besems zien hoe ze deze laatste collectie vormgaf ŕ la Delaunay-Voronoi. Om willekeurige punten trekt ze cirkels, in het midden daarvan komen nieuwe punten. Die verbindt ze met eveneens willekeurige maar nu rechte lijnen. De eerdere cirkels klikt ze weg, waardoor een veelhoekig Voronoi-diagram verschijnt, ruimtelijk vertaald naar een hier doorheen geplaatste Delaunay triangulisatie. Op interessante knooppunten plaatst ze ‘wormen’, kronkelige ornamenten die de uitgangspunten zijn voor een sieraad. Dit computerontwerp voerde Besems uit met hulp van TNO om het daarna met een laser uit alumiunium te snijden. Die nieuwe, door 3D-computerdata aangestuurde techniek heet rapid prototypingtechniek en wordt gebruikt om bijvoorbeeld hartkleppen, knieschijven of kleine, gecompliceerde auto-onderdelen te maken. De zilveren sieraden moest Besems echter volgens de klassieke wassmelttechniek (laten) afgieten aangezien edelmetaal te zacht is om te laseren. Het is fascinerend hoe Besems 21ste eeuwse technologie inzet voor een verwarrende, ogenschijnlijk laat-19de eeuwse estethiek, die je associeert met ontspoord kantwerk of Art Nouveau-op-speed. Symbolisch zijn de colliers die in een mathematische vorm zijn opgehangen. Om de hals gedragen vervallen ze natuurlijk weer tot een decoratieve wirwar. Uit chaos geschapen orde keert terug tot chaos. Bezweken aan schoonheid Besems stelde zich in haar loopbaan altijd dwars op ten opzichte van haar nogal introspectieve medium en zocht samenwerking met disciplines daarbuiten. Verder prevaleert voor Besems altijd het concept en veel minder de mooie vorm. Zo maakt ze het haar publiek graag lastig. Al bij haar afstuderen zei ze zich niet te bekommeren over de draagbaarheid van een sieraad. Dat kon even goed het menselijk lichaam maar liever nog een muur zijn. [zie Tableau november 1992: Het persoonlijke als maatstaf] Van het commerciële galeriecircuit keerde ze zich al na enkele presentaties af. Het beperkte haar teveel. Door op ongewone locaties te exposeren stelde zij liever de context en functie van het sieraad op de proef. Ze legde een meterslang collier door de kamers en gangen van een Amsterdams nieuwbouwhuis. Op graven in de Sebastiaanskapel van de hoofdstedelijke Oude Kerk kon je hoopjes sieraden bekijken, bestreken door bleek zonlicht. In 2003 exposeerde ze mannensieraden in het woonhuismuseum Van Loon aan de Keizersgracht, gedurende 1 uur welteverstaan, hetgeen de attentiewaarde aanmerkelijk optimaliseerde. De cirkel lijkt rond, nu ze in Amersfoort bezit nam van een hele ruimte, de grootste ooit. Zo riskeert ze zich te overschreeuwen maar dat gebeurt niet. Suggestief is de titel van de presentatie, genoemd naar Lolo Ferrari: een model met buitensporige, vol siliconen gespoten borsten. Uiteindelijk bezweek zij aan haar persoonlijke zucht naar kunstmatige schoonheid. Met deze afscheidsserie vraagt Besems zich af of een wiskundig, rationeel principe enige estethische waarde van belang oplevert. Ja, waarom niet. Het beantwoorden van de logische vervolgvraag: “is een persoonlijke invulling of handschrift dan nog wel van belang” stelt je voor een dilemma. Duidelijk is dat Besems haar plan trok om zich consequent uit de haar nu beperkende discipline te ontwerpen. Voor wie een stukje van het heelal heeft gezien is het sieraad eenvoudigweg te klein. tableau december 2004
2007 January	| team member
http://archifotoos.blogspot.com/
2007 January	| assigment/opdracht
een hedendaags relikwie voor de gemeente Sint Oederode (still in progress) Honderd munten, honderd nieuwe Rooise helden door Roelof Kleis SINT- OEDENRODE – Eigenlijk heeft Sint- Oedenrode maar één echte held: de heilige Oda. Het kon dus bijna niet anders dat kunstenares Dinie Besems, op zoek naar een modern relikwie, teruggreep naar de stichtster van het dorp.   De Oda- munt een beeltenis van de heilige Oda en het Rooise wapen. Eén echte held is wel een beetje mager voor een dorp met een geschiedenis als die van Sint- Oedenrode. Het heeft meer winnaars nodig, vindt Besems. En daar heeft ze iets op gevonden. Honderd moderne relikwieën die evenveel winnaars opleveren. Als je ze vindt tenminste. Want je moet er wel wat voor doen. Een winnaar word je immers niet zomaar. De opdracht is simpel: vind een munt en je bent een winnaar. Let wel: dit is geen spelletje. Het muntenspel is één van de onderdelen van het Slotjesproject. Kunst dus. Kunst die een verbinding legt met het rijke Rooise culturele erfgoed. Kunst die dat verhaal van het rijke verleden nu tast- en voelbaar moet maken. In dat kader kreeg Besems de opdracht een hedendaags ‘relikwie’ te maken. Aanvankelijk was ze van plan om een soort souvenirwinkeltje te maken. Een winkel met kunstzinnige hebbedingetjes en spelletjes. Allemaal voorzien van een speciaal logo. Van dat idee is alleen het logo overeind gebleven, legt Besems uit. Het gaat om een zestienarmig spiraal dat bestaat uit honderd stippen. Het logo dient als ondergrond voor de beeldzijde van een Oda-munt. Want dat werd dus het nieuwe relikwie: een munt. De ‘kop’ van de munt is een gestyleerde Oda. Besems gebruikte haar eigen portret als basis. Op de keerzijde van de munt staat het wapen van Sint- Oedenrode, zoals dat ook op het vrijheidszegel staat uit 1232, toen het dorp vrijheidsrechten kreeg. Van de Oda-munt worden er bij De Munt in Utrecht tweehonderd geslagen. Honderd in messing en honderd van verguld zilver. Besems gaat de messing munten na de zomer verstoppen in het centrum van Sint- Oedenrode. Daarbij komt het logo van pas. Elke munt is uniek doordat één van de stippen gemarkeerd is. Zo kan Besems met behulp van haar eigen ‘ schatkaart’ precies bijhouden waar welke munt ligt. En welke munt al gevonden is en welke nog niet. De vinder kan de messing munt bij het gemeentelijke loket voor gevonden voorwerpen inwisselen tegen een verguld zilveren exemplaar. De munt is geen wettig betaalmiddel. schatkaart golden coins
2007 January	| tekst
book 'new directions in jewellery II' lin cheung beccy clarke indigo clarke black dog publising isbn 10:1904772552 isbn 13:9781904772552
2007 February	| docentschap/teaching
guest teaching designacademie eindhoven department well being
2007 April	| docentschap/teaching
fachhochshule Dusseldorf - Germany
2007 April	| tekst
kunsthandwerk (norway) page16 'konsptenes og fortellingenes betydning i smykkekunsten' liesbeth den besten …Dinie Besems expressed herself in no uncertain terms about her intentions as a designer in her last jewellery exhibition. Since some years Dinie Besems declared to make 5 exhibitions ‘on location’ and than stop making jewellery. And indeed she succeeded in this crazy plan. Her exhibitions were in wonderful venues like the 700 hundred years old Old Church in Amsterdam where her glass cubes (as showcases for her work) wonderfully met with the old gravestones, a 17th century canal mansion where she organised a one-hour exhibition of jewellery for men, and the safe deposits of the famous Stock Exchange of architect H.P. Berlage (1898-1903). Her last exhibition runs in the so called Rietveld-pavilion De Zonnehof in Amersfoort, an exhibition space for contemporary art designed by architect Gerrit Rietveld. In this famous brick and glass cube, Besems built her own pavilion – a cubic cage like construction of steel, put out of position within the Modernist cube of Rietveld. The construction of 5 x 5 x 5 meters was designed by Besems in cooperation with architect John van Rooijen and built on site. The symmetrical grid of the construction is disturbed by a web of black rubber threads, containing at random black foam circles serving as a display for her new jewellery. On her request graphic designer Luna Maurer developed a tool which enabled Besems to design jewellery with the aid of mathematic formulas. Luna Maurer used the Voronoi and Delaunay system (used by mathematics) and created a worm to interfere with these fixed patterns. The new jewellery is produced with new computer technology, like three dimensional printing and laser cutting, resulting in highly wearable and inviting, refined decorative forms. It seems a contradiction that this conceptual jewellery artist who never cared much about wearability, finishes her career the moment she presents her most wearable and affordable collection. Yet she seems to be determined. She states that she has said everything she wanted to say in jewellery. In her view it makes no sense to stay in the jewellery scene anymore, she wants to go on, to develop further in architecture or graphic design. She knows she is good in developing ideas and in working in a team. Her legacy involves unforgettable pieces such as the Sundial (1994) to be stamped around the navel; by using your finger you could read the time. Centimeter (1995) was another proof of her conceptual attitude in the form of a long chain with labels marking the outline of different parts of the body; it was her first custom-made jewel. Never Naked Again (1997) is based on the idea of the snail that carries his own house. Inspired by this image Besems made a meters long chain along all the walls of her house, with special locks and elements for windows and doors. It was hung in her house and people were invited to visit this one-day exhibition. On a photo you can see Dinie wearing an enormous bundle of chains around her neck – never naked again, indeed. Besides making jewellery, Besems made artist’s books, and a full colour newspaper, and she was the first Dutch jewellery artist who had her own website (made by herself shortly after finishing the academy), not for selling pieces but as an artistic and creative tool… Part of a of tekst written by Liesbeth den Besten
2007 April	| tekst
eos magezine page92 'design by science' Chris reinewald
2007 June	| groupexhibition/groepstentoonstelling
http://www.liljevalchs.com stockholm “If you draw circles each linking three poles, the centres of the circles are indicated by the red dots on the floor”
2007 July	| workshop
one-week necklace workshop boisbuchet france www.boisbuchet.com
2007 October	| jury
Symbols of Faith http://www.newtraditionaljewellery.com
2007 October	| groupexhibition
Rapid Prototyping TU/e Eindhoven. http://www.dutchdesignweek.nl
2007 October	| groupexhibition
25 jaar galerie binnen until 17 november
2007 October	| a business called 'Gebakkenlugt'
project concerning a fictitious office with own illustrated magazine. 2007 until 2009
2007 November	| groupexhibition
joyriding http://www.platform21.com" target="_blank">http://www.platform21.com kleefrijder
2008 October	| groupexhibition
hacking ikea at platform 21 An IKEA LACK side table consists of four square legs and one square table top. Designer Dinie Besems created an alphabet with them for Platform21 = Hacking IKEA, in which standard IKEA products are repurposed. Zie platform 21 http://www.platform21.nl you tube http://nl.youtube.com/watch?v=hsbnUYgduts
2008 November	| assigment
opdrachtgever corenso edam (fabriek in kartonnen kokers) transformeer de kantine tot een galerie. maak uitsluitend gebruik van kartonnen kokers. bundel alle ideeen in een ideeenboek. betrek de werknemers. organiseer een feest ter afsluiting. ideeenboek enkele resultaten tijdens de transformatie van de kantine/galerie
2009 January	| contest
bridge in co-operation with john van rooijen and http://www.Baps.nl not executed detail
2009 March	| groupexhibition
Oud en nieuw werk van Dinie Besems is te zien op de tentoonstelling ‘Gejaagd door de wind' in het Zuiderzeemuseum te Enkhuizen. Ze toont hier een vijftal heren gekleed in broeken uit het depot van het museum, aangevuld met katoenen overhemden en ‘lapjes‘ om de hals. De stof voor de overhemden is bedrukt met een delaunay/voronoi patroon, wat van ieder overhemd uniek lijkt. De ‘lapjes' zijn gebaseerd op de ‘bauw' en de ‘kraplappen', van oudsher een onderdeel van de Nederlandse klederdracht. Dinie Besems maakt gebruik van bestaand werk, aangevuld met nieuwe items. Verrassend zijn bijvoorbeeld de ‘verzilverde vaatdoek' en een traditionele ‘bauw' geweven met kostbare hematiet kralen. http://www.zuiderzeemuseum.nl
2009 June	| washandje/washcloth
'zal ik je even wassen, want je zult je wel plakkerig en vies voelen na al die tijd'. silver beads
2009 August	| opdracht/assigment
ontwerp en uitvoering wilhelminaring, uitgereikt aan winnaar john kormeling. design wilhelminaring for winner john kormeling http://www.wilhelminaring.nl http://www.johnkormeling.nl the ring, the winner and the party
2009 August	| kutten en lullen
kutten en lullen is het resultaat van het project 'Van Stinkzwam tot Coco de Mer' dat plaatsvond tijdens een verblijf in de kas, het tuinatelier van kunstuitleen utrecht. Dinie ging tijdens haar werkperiode speciale gewassen kweken en een verzameling aanleggen van vormen uit de natuur die passen binnen de selectie van stinkzwam tot coco de mer. De Kas is een gezamelijk project van Centrum Beeldende Kunst Utrecht en Kunstuitleen Utrecht. Cocks and cunts is the result of the project 'van stinkzwam tot coco de mer' that took place during a stay in the greenhouse, the garden studio art lending utrecht. dinie was during her work term specialty crops grow and build a collection of natural forms that fit the selection of ' van stinkzwam to coco de mer. 'the greenhouse' is a communal project of art center utrecht and utrecht art lending. www.cbk-utrecht.nl de voltallige verzameling in was in willekeurige volgorde
2009 October	| kutten en lullen
de tweedimensionale verzameling op poster.
2009 November	| kutten en lullen
het uiteindelijke beeld in de tuin van de kunstuitleen in utrecht
2009 November	| groupexhibition
groepstentoonstelling 'lumineus amersfoort' http://www.lumineusamersfoort.nl 'lichtsteen' doos met plattegrond
2010 February	| groupexhibition
Het nieuwe versieren, Nederlandse Sieraden van 1965 tot nu, Museum voor Moderne Kunst Arnhem, NL
2010 February	| groupexhibition
Le fabuleux destin du quotidien Rue Sainte Louise 82 7301 Hornu Belgie www.grand-hornu.be
2010 May	| floating garden/drijvende tuin
IN PROGRESS floating garden/drijvende tuin open garden day will be presented soon IN PROGRESS
2010 September	| Salon DinieBesems
Salon DinieBesems, exhibition and more IN PROGRESS IN PROGRESS
2011 February	| Salon DinieBesems
Salon DinieBesems, Salon on and with grass IN PROGRESS IN PROGRESS